< Vietnam Mail 07 | Begin | Vietnam Mail 09 >

14-02-2005.

Via de Phoenix Pas naar de Centrale Hooglanden.

07.30 uur. En weer vinden we het jammer een mooie plek de rug toe te keren, we zijn niet eens aan zwemmen in zee toegekomen. (Volgende keer nemen we de caravan mee.)

We rijden van de kust naar het westen, naar de CENTRALE HOOGLANDEN, bestemming BUON MA THUOT. Dit is een gebied dat door andere reis organisaties niet wordt bezocht. Al snel rijden we de heuvels in. Op de PHOENIX PAS pas nog genoeg regenwoud. Iets verderop op zo'n 300 m hoogte zijn de bergen wel groen maar zonder bomen en vogels.
 Phoenix Pas

Deze streek is in de oorlog zwaar getroffen door een mensonterende laatste poging van de Amerikanen om de `ViëtCong-strijders tegen te houden. Vanuit vliegtuigen werden miljoenen liters AGENT ORANGE, een uiterst giftige dioxine-verbinding, over het land gesproeid. Hierdoor ontstond enorme ontbladering en konden ze de strategische pas en andere schuilplaatsen beter overzien.

Nu, 30 jaar later, kan hier nog geen landbouw plaatsvinden door de vergiftiging van de grond. De 2e jonge aanplant van boompjes begint heel voorzichtig aan te slaan (de 1e aanplant mislukte). In Viëtnam lijden nog meer dan 1 miljoen mensen aan de schadelijke gevolgen van deze chemische aanvallen.

Verderop gaat alles weer zijn eenvoudige gewone gangetje. We zien langs de weg vele soorten simpele huizen van steen, maar ook huisjes van leem, die nu door de droogte behoorlijk gebarsten zijn. Apart om te zien zijn de kleine houten LONGHOUSES OP PALEN van de EDEE bevolking. Afstammelingen van deze groepering vind je door heel Viëtnam. Het erf voor de huisjes bestaat uit rode, plat getrapte klei en wordt bijna overal netjes aangeveegd. Hier ligt niet zoveel zwerfvuil als in Saigon.
Paalwoning 

Omdat de school net uit was liepen er groepen kinderen langs de weg allen met een klein rood plastic krukje aan de arm. Vanwege gebrek aan schoolmeubilair dragen ze de krukjes elke dag met zich mee. 's Middags komt de tweede groep kinderen met een eigen krukje. Ze zagen er vrolijk en schoon uit met hun witte petjes en leuke hoedjes.

Na ongeveer 190 km aangekomen bij het hotel in BUON MA THUOT, 13.00 uur. Het was deze keer een echte verrassing, een prachtig grote villa in crème en zalm kleuren met een grote, goed onderhouden tuin. Was privébezit van de koffieplanter die achter het gebouw een fabriek had staan.
 Ons hotel in Buon Ma Thuot

Al weer om 14.00 uur vertrokken naar een natuurreservaat. Je kon op een olifant een tocht maken langs en door de rivier, maar dat hebben wij in Thailand al gedaan. Verder was er een leuke wankele hangbrug van bamboe, wel 50 m lang. De weg heen en terug was ook mooi, maar hier en daar wel erg droog. Je kunt merken dat men hier geen westerse toeristen zijn gewend. Mensen proberen soms de bus halt te laten houden omdat ze denken dat het openbaar vervoer is. Hier zie je nauwelijks privé auto's, alleen bussen en brommers. 18.00 terug in hotel en daar ook gegeten.

15-02-2005 Dinsdag.

Na het ontbijt in onze villatuin zijn we om 08.30 uur naar het noorden gereden richting PLEIKU. 190 km. Alleen een paar keer gestopt voor foto's bij een oorlogsmonument en een hele grote rubberplantage en bij wat peperstruiken. Deze langs een stam groeiende klimplanten worden in deze provincie veel geteeld. Gedroogde peperkorrels schijnen op de markt maar 1,50 euro per kilo te kosten.

Zeldzaam (ook voor de reisleider) was de werk-olifant die ons tegemoet kwam lopen. Olifanten worden in Vietnam maar sporadisch gebruikt. Om 13.00 uur in het hotel in PLEIKU, een vrij grote provincieplaats.
Werkolifant Dorpshuis in aanbouw

Vriendelijk dorpje Baktu.

Na de lunch bijna direct vertrokken voor een zeer interessante wandeling door het dorp BAKTU van de minderheidsgroepering de BAHNAR. Dit dorp bestaat uit een aantal houten paalwoningen met ruimte onder het huis voor vee, de varkens, kippen en honden. Kippen met kuikens en hanen dartelen hier nog vrolijk over de erven rond ondanks de waarschuwingen voor kippen-pest. Hier wordt door ons ook geen kip en eieren gegeten.

Ze waren net met geraamte van een nieuw gemeenschapshuis bezig (soort dorpshuis) met heel veel mankracht, waarvan de meesten langs de kant een pijpje zaten te roken. Bijna aandoenlijk is het om te ervaren hoe makkelijk de mannen zich laten fotograferen, door hun karakteristiek gegroefde koppen maken wij daar dankbaar gebruik van. Als je ze het laat terug zien op de digitale camera's hebben ze de grootste pret.

Rustende en toekijkende arbeiders

De vrouwen zijn wat meer terughoudend maar de kinderen daarentegen poseren graag maar wat verlegen. Ze vragen nergens om en zijn nog dankbaar met een knots. We lopen nog een heel eind rond over de heuvel waar de bevolking landbouw bedrijfd, langs de begraafplaats, over een primitieve maar stevige nieuwe brug om een stuk verder weer door de rivier te waden om door het dorp terug te lopen naar de bus. Ook bijzonder aan deze groep is de MATRIARCHALE manier van samen leven. Dit betekent dat de vrouwen hier de macht hebben en ook zelf hun mannen kiezen.

Sprokkelvrouwtje // Vrolijke kinderen

Wat het voor ons heel bijzonder maakte is de echtheid, als je in Thailand bent lijkt het soms zo dat deze groeperingen mede door het toerisme in stand worden gehouden. Hier is het zeker nog niet zo! Al met al weer een heel bijzondere dag.

Meer foto's omgeving Buon Ma Thuot

Helaas 's avonds minder leuk. Toen we overstaken om met zijn allen te gaan eten werd een van de mannen geraakt door een snelle brommer. De trapper raakte zijn scheenbeen wat een lelijke vleeswond opleverde die gehecht moest worden. Direct naar het ziekenhuis waar hij op de operatiekamer gehecht werd want ze nemen hier met buitenlanders geen enkel risico.


< Vietnam Mail 07 | Begin | Vietnam Mail 09 >

Gesponsorde koppelingen