< DagboekMail11 | Begin | DagboekMail13 >

Zaterdag 17-02-07


Marktdag in Saparua.

Het is Saparua marktdag vandaag. Dat is altijd gezellig. Ook dit keer worden we niet teleurgesteld. Veel huisvrouwen uit de omgeving komen voor dag en dauw naar het stadje om hun kleinschalige handel te koop aan te bieden.
Vers fruit, zoals ananas en papaya maar nu eens geen durian. Wortels van gember, laos en koenjit, zelfgemaakt sago-cakejes en palmsuiker, dit keer gestold in kokosnoten. En natuurlijk mag hier het gebruikelijke aanbod van kleding en huishoudelijk gereedschap ook niet ontbreken. Men reageert vrolijk naar ons, er wordt weer veel gelachen. Er zijn mensen die Nederlands spreken en ze vinden het heerlijk om een praatje te maken.

Kampong.

Terug bij het hotel zitten we een poosje aan zee. Over de muur heb ik een aantal keren het rustige leventje van de kampong kunnen aanschouwen. Dat werkt zeer rustgevend. In het eerste huisje woont een ouder echtpaar. Alles gaat langszaam vanwege de enorme warmte natuurlijk. Zij scharrelt al om 6 uur om het huis en haalt water bij de hoofdkraan in emmers op haar hoofd, om te koken en te wassen. Het ziet er kaal en haveloos uit. Een stenen huisje met nauwelijks meubilair, houten kotjes als mandiplaats en 1 als stookhok of keuken. Hier brand meestal een houtvuurtje. Er lopen altijd honden rond. Haan, kip en kuikens lopen het huis in en uit. Buren maken soms een praatje. Opa kleit wat bakstenen en laat ze drogen in de zon. Men is zo te zien zeer tevreden!

Itawaka in de rouw.

We gaan ´s middags met 9 liefhebbers er nog even op uit om te snorkelen. Bij het dorp Itawaka is het een drukte van belang. Mensen verzamelen zich in hun zondagse kleding voor de huisje en bij een openbaar gebouw. Langs de weg staan rood-witte vlaggen, allen halfstok. Het dorpshoofd is gisteren overleden en men wacht op de steiger met een wit beklede baar op een bootje uit Ambon met de kist en de overledene.

Een curieuze samenloop van omstandigheden. Vorige week is een oude man overleden. Een Nederlands/Molukse man die zijn familie in Nederland, ook zijn vrouw, 4 jaar geleden heeft achtergelaten om hier in zijn geboortedorp zijn laatste jaren te slijten. Gisteren was zijn begrafenis met wat familieleden uit Nederland.
Itawaka

Debby was er ook bij omdat een vriendin uit Nederland was overgekomen. Het dorpshoofd ging op weg naar de begrafenis, startte zijn bromfiets en schakelde verkeerd. De brommer schoot vooruit, knalde tegen een boom en de man was op slag dood.

Nu was dus door de grote drukte de hoofdweg afgesloten en om bij de snorkelplek de komen moesten wij die kant wel op. Men had nu alle tijd om ons eens goed te bekijken.

Het laatste stukje liepen we 20 min. door het bos via een slingerpaadje naar een klein wit strandje. Kleine rotsjes in zee en een enorme bomstronk. Een zeer fotogeniek plekje. De zee was heerlijk en spiegelglad, maar helaas het koraal helemaal dood en de vissen waren minimaal. Een stuk verderop was een rif waar het wel mooi was, maar wij vonden het te ver weg.

Veel gezelligheid op laatste avond Saparua.

De laatste avond in Saparua is er ons weer muziek beloofd. 4 Jongens, vrienden van Debby uit het dorpje Ullath. Het was super vanavond. Yannes, die de afgelopen dagen wat ziek was en nu weer hersteld door de wonderpillen van Diny zong de longen uit zijn lijf. Zoveel passie werkt aanstekelijk. Debby zong uit volle borst en de andere jongens zongen harmonieus en enthousiast, zichzelf begeleidend op de gitaar. Het repertoire lijkt onuitputtelijk.

Mensen hier zingen zo graag en goed. Steeds was er iemand anders die zich aansloot en gewoon mee zong. Er wordt gedanst en gekheid gemaakt. Een van de jongens speelde op een zakkammetje met een stukje plastic erom, een jankerig, melodieus geluid. Dit is het moment voor Martin om bij te springen, volgens mij kon hij het nog beter. Hein zong de Cottonfield Song, lekker swingend, het werd onder veel gelach door iedereen meegezongen.


< DagboekMail11 | Begin | DagboekMail13 >

Gesponsorde koppelingen