< DagboekMail09 | Begin | DagboekMail11 >

Maandag 12-2-07


De Perk Groot Waling.

Met een bootje zijn we overgestoken naar het grotere BANDA eiland PULAU BESAR. We leggen aan voor onze bestemming GROOT WALING. Hier woont de laatste perkenier (soort plantage) van Banda PONKY VAN DEN BROEKE. Zijn familie beheert de perk al vanaf het eerste uur sinds 1621. Hij ontvangt ons bij de poort met zijn vrouw en 2 dochtertjes. We staan bij de resten van het grote huis waar slechts een paar geblakerde muren van overeind staan. Nog kort geleden in 1999 heeft hier een grote tragedie plaats gevonden.

Fam.v.d.Broeke // Ruïne Groot Waling

We gaan in een kring zitten onder een grote mangoboom en Debby vertelt ons over de voorgeschiedenis en geeft dan het woord aan Ponky. Deze ingetogen, rustige man heet ons welkom en vertelt dan zijn levensverhaal. Het is een hartverscheurend verhaal. Hij heeft gestudeerd in Jakarta en daar een carrière opgebouwd, maar werd terug geroepen door zijn vader om de perk (plantage) in 1998 voort te zetten. Vader overleed in febr. 1999. Een paar maanden later kwam de inval door de Moslims uit Java en eigen volk van Banda. Zij vermoorden met kapmessen zijn moeder, vrouw, tante en 2 dochtertjes. Het verhaal is zeer aangrijpend, zeker als hij verteld over het terugvinden van zijn zoon en dochtertje (beiden zwaar gewond). En altijd dat eeuwige zelfverwijt, wat mensen eigen is, klinkt tussen de regels door. Hij probeert nu met zijn nieuwe vrouw en 2 jonge dochters de plantage weer op te bouwen en het huis langszaam te renoveren. We waren zeer onder de indruk en volgens mij zat echt iedereen te huilen. Het kwam ook zo dichtbij en is nog maar zo kort geleden.

Onder de mangoboom

We krijgen thee en zelf gebakken cake en ook nog verse avocado-juice en dan lopen we over de plantage waar onder de schaduw van de reuze Kanariebomen de nootmuskaatbomen groeien. Het belangrijkste produkt van de Banda Eilanden (denk aan de Banda foelie).

Nootmuskaat met vangnet

We lopen een uurtje terug naar de boot. Dit is ook weer zo'n prachtig groen eiland. De bomen zijn nog weer groter, hoger en ouder als we elders gezien hebben. In de tuinen bloeien meer bloemen. We hangen nog wat in de schaduw bij de steiger en varen dan een stukje verderop naar de volgende snorkelplek. Dit keer bij een rif waar het koraal grootser is als de vorige plek. Het blijft ons boeien, mede door de heerlijke temperatuur van de zee kun je het heel lang volhouden.

Na het diner is er weer muziek. Debby heeft een paar vrienden uit genodigd en samen zingen zij die mooie Molukse liedjes. De mannen zijn bouwvakkers en restaureren met elkaar het protestantse kerkje. Het is onbegrijpelijk hoe makkelijk zij zingen en hoe muzikaal hun stemmen samenvloeien.

Dinsdag 13-2-07


Weer terug naar Ambon

Om 10.30 verlaten we Banda Neira weer. Bij het instappen van de Pelni boot is het minder druk, maar het blijft toch evengoed oppassen voor zakkenrollers. Want rommelig is het toch! Dit keer hebben we allemaal 2e klas, een 4-persoons kamertje met toilet, douche en 4 nette bedden en uiteraard een verdwaalde kakkerlak. Ik heb 's middags nog een uurtje geslapen.

Laatste blik op Banda Neira

Op het bovendek bij de karaoke brengen we de meeste tijd door. De mensen kunnen hier zo mooi zingen, van die heerlijke melancholische tranentrekkers! Bij het binnenvaren van de Baai van Ambon sta ik met Dora nog even over de railing te kijken en tot onze verrassing zien we weer een school DOLFIJNEN naderen. Ze springen vrolijk onder en langs het schip door. De vliegende vissen zijn ook mooi om te zien, ze scheren of vliegen wel 100 meter over het water om dan weer gewoon in zee te verdwijnen. Jammer van die niet aflatende afvalstroom, veel plastic en andere rommel wordt nog met grote hoeveelheden in zee gedumpt. Om 18.30 zijn we weer terug in hotel Grand Soya in Ambon stad.

Woensdag 14-2-07


De temeratuur op de Molukken ligt hoog, meestal tussen de 35 en 40 graden . Vandaag zijn we vrij en lijkt het extra warm met de zon natuurlijk recht boven je hoofd. We laten ons dus maar verplaatsen in de betjak, uiteraard ieder apart om de jongens niet extra te belasten. Het verkeer is bijzonder druk, maar de betjaks fietsen overal onverstoorbaar tussendoor. Verbazend te zien hoe het allemaal net nog goed afloopt.

We hebben er eerst in het internetcafé een flinke pluk verslag doorheen gejakkerd (2 uur). Was wel goed te doen omdat er airco aanwezig was. Toen konden we eindelijk naar de Matahari, ik had het grote naamboord vorige week al vanaf het hotelterras gezien, maar nog geen tijd gehad. Dit warenhuis heeft veel te koop, is netjes en tamelijk koel. Hiernaast is de grote lokale markt van Ambonstad, zo groot en warm, we hebben er deze keer alleen maar langs gelopen.

Ikatweefsters

's Middags zijn we met Debby en Yannes naar een klein ateliertje geweest waar men houtsnijwerk maakt, kleine beeldjes van ebbenhout. 2 Vrouwen waren bezig op het weefgetouw met Ikat. Zij weefden lappen waar o.a. tasjes van gemaakt worden. We zijn ook nog even langs de muziekwinkel geweest waar we een 5-tal DVD's hebben gekocht. Allemaal Molukse muziek, zelfs met karaoke. Heerlijk om straks thuis de heimwee mee te onderdrukken.

houtsnijwerk uit ebbenhout


< DagboekMail09 | Begin | DagboekMail11 >

Gesponsorde koppelingen