< DagboekMail05 | Begin | DagboekMail07 >

Vis Tipico

Zaterdag 02-02-08, Nicaragua

We verlaten het Yojoa Meer en moeten nog 3 uur oostelijk rijden naar de grens om Honduras te verlaten. Het landschap is nog steeds groen. Het is hier tamelijk dun bevolkt.

Bij de grens van Nicaragua is het grote chaos, vooral de grote Amerikaanse trucks zorgen voor opstoppingen. Natascha regelt de paspoorten die nauwkeurig één voor één gestempeld moeten worden.

In de tussentijd worden wij belaagd door geldwisselaars. Mannen met dikke bundels geld en dikke buiken. Hoe dikker de buik des te dikker de bos met geld! Wij ruilen wat overgebleven geld voor de Nicaraguaanse valuta de Cordoba (1 euro is +/- 19 cord.).

We nemen afscheid van de chauffeur en de grote bus. We stappen over in een kleine bus met een nieuwe chauffeur.

Hij had de bus versierd met ballonnen en een supergrote taart geregeld voor Bert, die vandaag jarig is.

Bij een soort KFC hebben we geluncht en daarna de taart aangesneden en 'lang zal hij leven' gezongen.

De eerste kilometers Nicaragua stonden de berghellingen vol bomen met oranje bloemen, later werd het landschap droger en verschenen de grote cactussen. Verderop reden we weer langs de rijstvelden en langs grote opslagvelden met koffiebonen. Afwisseling genoeg in dit dunbevolkte gebied. De temperatuur is weer gemiddeld 25 graden.

Om een uur of 4 waren we in ons hotel dat net buiten Matagalpa ligt.

In de stad hebben we met z´n tienen bij een Pizzeria gegeten. De pizza´s waren rijk belegd en veel te groot. Minstens 8 grote punten bleven onaangeroerd liggen. We hadden genoeg!

Twee brutale straatjochies keken om de hoek van de deur en gristen als de weerlicht (na toestemming) de overgebleven stukken mee. Mooi opgelost dus!

Later zagen we ze in de steeg nog lekker smikkelen en smullen, ze hadden er uit de nabijgelegen kroeg een glaasje drinken bijgekregen.

Zondag 03-02-08, Wandeling en chocoladefabriekje

Op excursie naar het Natuurreservaat Cerro el Arenal. Hier ligt de koffieboerderij Selva Negra (Zwarte Woud). Het is opgericht in 1880 door Duitse emigranten. Het nageslacht zorgt nu nog voor de 850 ha grond waarvan de helft onder beschermd regenwoud valt.

Hierin wandelen we met gids ongeveer 2 uur en aansluitend bezoeken we de koffieplantage en de ecologische boerderij. De laatste oogst koffie wordt gewassen, gezeefd en gedroogd. We bekijken de bescheiden planten- en veeteelt, kalveren, varkens, geiten en kippen. De beestjes zagen er welvarend uit. Ze worden verzorgd en zijn bestemd voor het personeel van de plantage die ook op het complex wonen. De salade-bar in het Duits aandoende restaurant is uitstekend!

Koffieplantage Salva
Negro

Hierna bezoeken we het kleinschalige chocoladefabriekje van Harm met de verwachtingsvolle naam El Castillo de Cacao. Hij (van oorsprong antropoloog) is met zijn vrouw en kinderen 3 jaar geleden hier naar toe gekomen, omdat zijn vrouw een goede baan had geaccepteerd in het ontwikkelingswerk. Om zelf wat om handen te hebben is hij chocolade gaan fabriceren. Het verbaasde hem dat er in Nicaragua wel cacaobonen groeien maar nergens chocolade gemaakt wordt, de cacaobonen worden verhandeld.

Hij leidde ons rond en we proefden de pure chocolade, zonder toevoegingen. Alleen gebrande en gemalen cacaobonen plus suiker. Uiteraard heeft hij aan ons goed verkocht, rum-bonbons en repen met cashewnoten.

Kathedraal Matagalpa

We lopen nog even door Matagalpa, over het centrale park/plein en fotograferen de oogverblindend witte kathedraal.

In het restaurant waar we ´s avonds gingen eten was een Miss-verkiezing aan de gang. Een twintigtal mooie meisjes streden om de eer van Miss Nicaragua 2008.

Gezellig en lekker gegeten, witte tafelkleedjes! Een schaal Tipico voor 4 personen met: rijst met bruine bonen, reepjes gemarineerd rundvlees en kip, 2 soorten gebakken banaan en salade. We drinken er meestal bier bij.

Voor meer foto's Matagalpa


< DagboekMail05 | Begin | DagboekMail07 >


Gesponsorde koppelingen