< Mail19 | Begin | Mail21 >


17-04-2002, woensdag

We wilden graag naar Lombok terug omdat we mooie herinneringen hebben aan het eilandje GILI AIR. Daar hebben we nl. voor het eerst gesnorkeld.

Onze gids, Harry, stelde een minder toeristisch eilandje voor nl. GILI NANGGU, omdat op Gili Air de bevolking te opdringerig wordt naar het handje vol toeristen.

En dat gaat vandaag gebeuren. Daarvoor moesten we eerst met de bus zo'n 2 uur naar het zuiden rijden, naar het havenstadje TAUN waar we met 2 motorprauwen in 20 min. werden overgezet. 't Was ook echt een paradijselijk eilandje met mooi wit zand en een prachtige zee en geen enkele verkoper. Misschien minder mooi koraal als in onze herinnering aan Gili Air, maar dat kan ook verbeelding zijn. We zijn natuurlijk later ook nog in die prachtige Rode Zee (Egypte) en bij Aruba wezen snorkelen. Wij genoten met volle teugen en hebben nog wat anderen enthousiast kunnen krijgen.

Frans was al een poosje wat verderop aan het snorkelen met Rinus, hij is 1 van de 3 oudere mannen, maar geen zeurpiet, een doodgoeie kerel alleen jammer dat hij wat luid en monotoon spreekt (zal wat dovigheid zijn). Helaas heeft hij ook maar 1 oog. Toch maar eens gaan kijken wat ze uitvoerden en wat bleek: Ze waren al een half uur naar Rinus zijn bovengebit aan het zoeken, dit was nl. na een hoestaanval zijn snorkelpijpje voorbijgeschoten. Vond ik best wel zielig en heb een poosje meegezocht. Maar er was natuurlijk geen beginnen aan, nergens te zien. Toen moesten we het nog aan de anderen vertellen.

Ik heb eerst met een smoesje Gea achter een paar struiken geroepen, zij is net zo'n type als ik en we voelen elkaar goed aan, dus ik wist haar reactie al, een onbedaarlijke giechelbui. En ja hoor terwijl Rinus het aan de anderen vertelde stonden wij proestend als twee teeners achter de struiken.

We hebben eerst met zijn allen de meegebrachte lunch verorberd waarbij Rinus met een beteuterd gezicht en ingevallen bekkie zich niet liet kennen. Daarna zijn we met zijn allen weer gaan zoeken, maar het gebit bleef spoorloos.

Gea stoorde zich aan een dooie kip in het water en vroeg n van de Indo's of hij die uit de zee weg wilde halen omdat zij dat maar eng vond. Tevens vroeg ze hem of hij mee wilde zoeken. Laat hij nou na zo'n 10 min. triomfantelijk het gebit boven water houden, waarna er een daverend gejuich losbarstte. En toen Rinus gretig zijn gebit inklapte schalde Ria over het water: 'Rinus weet je wel zeker dat het de jouwe is!'

Dat was dus dubbele blijdschap, zeker voor Rinus maar ook voor de gelukkige vinder omdat Rinus niet de gierigste is van het stel. Helaas moesten we om 15.00 uur weer richting hotel.

Het landschap in Lombok is ook mooi en afwisselend maar wel wat armer qua bevolking. Op de heenweg hadden we een leguaan langs de weg gezien van wel 1 meter. Wat een bijzonder beest is dat! En op de terugweg weer 1. Deze was net bezig een platgereden soortgenoot van de weg te slepen. De bus moest ervoor stoppen en Frans had de gelegenheid om het te filmen.

De boeren zijn niet blij met deze beesten omdat het karnivoren zijn en ze de loslopende kippen of eendjes opeten. Ze worden ook direct doodgemaakt als ze daar de kans voor krijgen.

Wat verderop was er weer zo'n optocht als gisteren, dus dachten we aan een bruiloft. Maar je raad het nooit; het was een ceremonile optocht voor een besnijdenis. Midden in de groep zat eerst een jongetje van 7 a 8 jaar prachtig aangekleed en opgemaakt en vervolgens 3 meisjes dito uitgedost op 3 draagstoelen. Toen ging de gids nog uitgebreid vertellen hoe dat hier in zijn werk gaat (niet zo rigoureus als in Somali) maar dan nog blijft het een misselijkmakende moslimgewoonte.

Later passeerde ons een open vrachtwagentje met een hele grote vis erin, zo groot dat zijn staart aan de achterkant bijna op de straat hing. Was volgens Harry een echte haai.

Ook hebben we nog even een houtsnijwerkplaats bezocht, speciaal van Lombok, was toch weer mooi om te zien.

Om 18.00 uur thuis en weer om 19.00 uur weg voor een diner 10 min. verderop in een horeca-school annex restaurant dat door het SCHONE STREVEN wordt gefinancierd. Hier kunnen mavo-scholieren een 1-jarige gratis opleiding volgen.

 

Al met al een zeer gedenkwaardige dag.




< Mail19 | Begin | Mail21 >

Gesponsorde koppelingen