< Mail15 | Begin | Mail17 >


09-04-2002, dinsdag.

's-Ochtends een paar uurtjes rond gelopen in RANTEPAO. Er ging net een bruidspaar de kerk in. De mensen hier vinden het een eer als er veel mensen komen. Omdat ik een foto maakte werden we ook uitgenodigd in de kerk en moesten vooraan gaan zitten. Ik zei al dat we maar 5 min. bleven, maar dat was geen probleem. Na een aantal liederen begon er een man te (s)preken, we dachten eerst, netjes laten uitspreken, maar na 20 min. was hij nog niet klaar. Toen zijn we maar gewoon opgestapt.

We wilden gaan internetten, maar in het enige internetcaf vroegen ze Fl.90,= per uur. Ik heb het ze 2x laten uitleggen omdat ik het niet geloofde, maar het was toch echt waar.

Na de lunch lekker gezwommen in het zwembad maar van zonnen kwam niet veel omdat de lucht betrok en het een beetje regenachtig werd. Al met al was het een rustig dagje. Vanmiddag ook nog 4 fotorolletjes opgehaald, best mooi, maar sommige laat ik toch thuis nog eens afdrukken omdat ze wat te blauw zijn.. Er liggen nog 2 volle rolletjes, maar dat doen we thuis wel.

10-04-2002, woensdag.

Vanochtend eerst naar een typisch Toraja-dorpje. Er heerste daar een hele bedrijvigheid, veel bouwactiviteiten, getimmer, hakken en zagen. Ze waren nl met de voorbereidingen bezig van een begrafenisplechtigheid (feest). Deze vind pas in mei plaats.

De overledene, een niet zo oude man, lag nog in n van de huizen opgebaard, sinds januari. We werden vriendelijk uitgenodigd om naar het lijk te komen kijken. Dat vinden ze heel gewoon. Wij met knikkende knien naar binnen, maar het viel gelukkig mee, hij was helemaal ingepakt en er was absoluut niets te ruiken.

 

Intussen werden er heftige pogingen gedaan om ons allerlei dingen te laten kopen. Sarongs, houtsnijwerk en kralen armbandjes met nepzilver. Je gunt die mensen best hun winst, maar je verstand zegt dat je met al die snuisterijen al lang niet meer thuis hoeft te komen.

Daarna de bergen in naar BETUTUMONGA, het hoogste punt van de MOUNT SESEAM, met onderweg prachtige vergezichten op terrasvormige sawa's. We hebben grote stukken langs de weg gewandeld en ons verbaasd over de vreemde grafrotsen die we onderweg tegen kwamen. De weg was abominabel slecht, vol kuilen en gaten. Verzakte wegdelen maakten de terugtocht onzeker, je weet nl. nooit of de weg er nog wel ligt, of dat er weer een aardverschuiving is geweest en de doorgang helemaal geblokkeerd is. We hebben boven koffie gedronken en het uitzicht was de moeite waard. De terugtocht hebben we ook weer overleefd.

Na de lunch nog naar zo'n dorpje (in de regen), daar wachtte een koningin op haar begrafenisfeest, maar daar moest nog heel veel gerenoveerd worden, kon dus nog wel even duren. We zouden naar binnen gaan maar kregen te horen dat het voor toeristen niet zo`n prettig gezicht was, de koningin was nl. al helemaal zwart geworden.

In de hoge bamboestruiken hing ook nog een grote groep vliegende honden, z.g. kalongs (grote vleermuizen). In deze omgeving kwamen de zwarte beesten macaber over. Al met al en zeker door de regen was het een heel naargeestig sfeertje. Voor ons is het wel weer genoeg geweest, apart om te zien en prettig om weer weg te gaan.

't Is de laatste dag in dit hotel, morgen gaan we weer naar het zuiden.


< Mail15 | Begin | Mail17 >

Gesponsorde koppelingen