< Mail01 | Begin | Mail03 >



26-03-2002, dinsdag.

We zijn nu in het Rindu Alam Hotel, dat staat in BUKIT_LAWANG. Hier is een reservaat waar ORANG OETANS worden opgevangen en gerehabiliteerd. Het gaat om orang-oetans die in gevangenschap zijn opgegroeid en dus meestal getraumatiseerd zijn. In dit centrum worden ze langzaam getraind om in vrijheid te leven.

Daar zijn we in alle vroegte, 07.00 uur, naar toe gewandeld en we hebben best wel een stuk of 10 van die prachtige rood-bruine beesten kunnen bewonderen. Ze leven hier tamelijk vrij, maar kunnen het eiland niet af en ze worden ook op vaste tijden gevoerd.

We gingen eerst de snelstromende rivier over in een wankel bootje en moesten dan nog 15 min. langs een erg glibberig pad naar boven lopen. De plaatselijke jonge mannen boden zich aan om ons te begeleiden en zo wat extra roepia's te verdienen. Dat vonden we uiteraard niet nodig. We kunnen alles toch zelf! Maar bij de eerste trede lag ik al onderuit en heb me toch maar aan 2 kanten laten ondersteunen. Je gaat voor die paar centen natuurlijk geen risico lopen.

Boven op dat pad, naast een steile helling moest Frans zo nodig een Tsjech helpen: Een moeder orang-oetan met baby probeerde nl. zijn rugzak te pakken. De aap zat in een boom, boven de afgrond en die man had de zak stevig op zijn rug gegespt. De aap liet niet los en trok harder, met die man er nog aan (zo'n aap is 3x sterker als een flinke vent). Frans wilde helpen en begon vanaf het glibberige pad ook aan de rugzak te trekken. Ik had het niet meer en begon angstig te roepen, "Frans, Frans laat de zak los, die is niet van jou, bemoei je er niet mee!" Een hele consternatie dus en gelukkig weer goed afgelopen omdat de hulpjongens en de gids met stokken naar die aap gingen slaan en zij toch maar losliet. Poeh-poeh dat was dus "op het randje".

Helaas is het verhaal op dit moment in 2006 aanzienlijk veranderd. Door een hevige vloedgolf in november 2003 is een groot gedeelte van het dorp Bukit Lawang en het opvangcentrum door de overstroming weggespoeld en vonden 130 mensen de verdrinkingsdood. Mede door het feit dat er nu nog nauwelijks toeristen komen is deze arme bevolking en de orang-oetans zwaar gedupeerd. Aan de opbouw van het opvang- en rehabilitatiecentrum wordt, verder weg van de rivier, nu nog steeds hard gewerkt. In Nederland is de STICHTING MONKEYBUSINESS ook zeer actief!

Om 10.00 weer in het hotel terug en konden daar wat rust nemen tot de lunch. Daarna, al om 12.30 uur het hotel weer verlaten om door te reizen in zuidelijke richting.

Dat werd een lange rit van 6 uur met 2x een half uur pauze naar de volgende bestemming BRASTAGI. Alles bij elkaar een rit van 160 km , maar door de slechte wegen en de drukte in de steden doe je er zo lang over. De bus is niet erg comfortabel, maar er is hier niet beters, we zaten met een groep van de Boer en Wendel in hetzelfde hotel en een soortgelijke bus.

Ik probeer steeds wat vooraan te zitten, want daar heb je het beste uitzicht en geen tijd om in slaap te vallen, omdat je dan maar zo op het dashboard (kuilen en remmen) gelanceerd kan worden. Maar ik heb het er wel voor over, er is nl. van alles te zien onderweg, prachtige natuur. We rijden langs onmetelijk grote rubber en palmplantages. Helaas heeft het oerwoud hiervoor moeten wijken en zijn nu veel dieren o.a. orang-oetans met uitsterven bedreigd. De palmolie die gewonnen wordt uit de grote trossen bloemzaden van de palmen wordt o.a. gebruikt als grondprodukt voor margarine en zeep).


Maar ook de hectiek van het dagelijks leven speelt zich langs de weg af. Veel open huizen en open bedrijven b.v. een kapper, de brommermonteurs en heel veel winkeltjes en veel groenten en fruit, en volgeladen ossenkarren (karbouwen). Maar ook veel rommel en afval en rivieren die je oversteekt waar mensen alles in doen, wassen, drinken, poepen en ander afval lozen.



We kwamen om 18.30 uur aan in het hotel BRASTAGI COTTAGES in BRASTAGI, een heel mooi hotel met dito tuin en werden ontvangen met een heerlijk verse vruchten cocktail. Goed eten en een kamer met aparte zitkamer ( zo luxe hebben we nog nooit gehad). Maar helaas zonder koelkast.




< Mail01 | Begin | Mail03 >

Gesponsorde koppelingen